Türkiye büyük bir değişimin eşiğinde.

Bu “deÄŸiÅŸim”in iki farklı tarifiyle karşı karşıyayız.

Bunlardan birincisine yabancı basında Türkiye ile ilgili haberlerde sıkça rastlanıyor. Farklı bakış açıları görmek pek mümkün değil. Genellikle aynı kaynaktan beslenmişçesine yazılmış haberlerle karşılaşıyorsunuz:

“Ordu, yargı ve bürokratlardan oluÅŸan ve yıllardır ülkeye egemen olan yaÅŸlı Kemalist elit, demokratikleÅŸen Türkiye’de erkini, köyden kente göçle birlikte deÄŸiÅŸime uÄŸrayan ve söz sahibi olmak isteyen muhafazakar orta tabakayla paylaÅŸmak istemiyor. Çağın gerisinde kalmış Kemalizm’in modern siyasal Ä°slam karşısındaki son çırpınışları… Kemalizm ölüyor.”

Kemalizm, yalnızca siyasal açıdan ya da bir devlet düzeni olarak ele alınamaz. Onu, ulusun bağımsızlığı, çağdaşlığı açısından değerlendirmek de yeterli değildir. Kemalizm’i, aynı zamanda, birey açısından da algılamak gerekir. Çünkü, Kemalizm, bireyin karnı tok, sırtı pek, başı dik olması da demektir. Bireysel açıdan Kemalizm, kişinin onurlu olmasıdır.

Kemalizm niçin silinmeye çalışılıyor? Niçin küçümseniyor? Kemalistler yenildi (mi) diye etekler zil çalıyor? Kemalizm, emperyal güçler ve onların yerli uzantıları, işbirlikçileri için bir engeldir. Kemalizm, ılımlı İslam modeli için,Türkiye’nin tümüyle yabancı güçlerin egemenliği altına girmesi için, ABD’nin BOP veya GOP’u için sömürgecilerin dünya egemenliği için bir engel, bir karşı duruştur.