Kemalist Gençler » atatürk

Ata, Diktatör Olsa Bunları Yapar Mıydı?

Kemalist Gençler — Thu, 08 Dec 2011 12:38:41 +0000

BİR süredir bazı sapıtmış gruplar Atatürk’e “Diktatör” diyor. Yani despot ve zorba!

Bu vicdansızca iftira karşısında insanın tüyleri diken diken oluyor!
Atatürk, uygarlık tutkunuydu…
Bağımsız bir karakteri vardı.
“Hayatta en hakiki mürşit ilimdir” diyerek, bilimi yol ışığı olarak gösteriyordu.
Büyük yurtsever ve büyük sanatseverdi.
Spora da çok önem verir “Ben sporcunun, zeki, çevik ve dürüst olanını severim” derdi.
Tevazu sahibiydi… Büyük zaferden sonra “Bunu ben başarmadım, Türk milleti başardı, milletim başardı” dedi.
Küçük-büyük demeden herkesle konuşur, herkesin derdini dinler, düşüncelerini sorardı.

Atatürk, padişahlığı ve halifeliği kaldırarak bir devri kapattı.
Düşündü: “Peki, şimdi ne olacak, ne yapacaktı?”
Başa geçip kendisi mi padişah olacaktı? Kendi hanedanını mı kuracaktı?
Çevresindekiler ona bunu tavsiye ediyorlardı.
Fakat Atatürk padişahlığı reddetti, Cumhuriyet idaresini tercih etti. Halk idaresine dayalı Laik Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdu.
Geleceği Türk gençliğine emanet etti.
Ulusuna güvendi, “Benim naçiz vücudum elbette bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır” dedi.
Diktatör olsa bunları yapar mıydı?

Atatürk, çağdaş bir ülke, çağdaş bir toplum yaratmak için neler yapmadı ki?
Ondan rahatsız olanlara sormak lazım:
Kurtuluş Savaşı’nı kazanmasa mıydı?
İşgalcileri yurdumuzdan atıp bağımsız bir devlet kurmasa mıydı?
İngiliz ya da Amerikan mandasını kabul edip Türk ulusunu bir çeşit esarete mi sürükleseydi?(Bilindiği gibi manda Birinci Dünya Savaşı sonrası Milletler Cemiyeti’nin kullandığı bir yönetim sistemidir. Manda, büyük ve güçlü bir devletin, küçük ve zayıf bir devleti yönetmesi anlamına geliyor.)
Atatürk, manda yönetimine razı mı olsaydı?
Cumhuriyeti ilan etmese miydi?
Arap harflerini kaldırıp, Yeni Türk Alfabesi’ni yapmasa ve Türk ulusunu cahilliğe mi mahkûm etseydi?

Atatürk, devrimleri yapmasa, Türk kadınını çarşaftan çıkarmasa mıydı?
Kadınlar, erkeklerin birkaç adım gerisinden yürümeye devam mı etseydi?
O güne kadar itilip kakılan, ikinci sınıf insan olarak görülen Türk kadınına, erkeklerle eşit haklar vermese miydi?
Erkeğin yapacağı her işi kadınların da yapabileceğini söyleyip onlara doktor, avukat, mühendis, bilim insanı, pilot olma imkânı sağlamasa mıydı?
Eskiden olduğu gibi kız çocuklar okula gitmese, kadınlar çarşafa girse, mahkemelerde iki kadının şahitliği bir erkeğe eşit olsa, kız çocukları mirastan yarım hisse alsa, bugün toplum olarak uygarlığın neresinde olurduk?

Atatürk sanayi hamleleri yapmasa, bankaları kurmasa, kültür ve sanatı geliştirmese, Osmanlı döneminde olduğu gibi operayı, baleyi, resmi ve birçok sanatı günah saysa daha mı iyi olurdu?
Bunlar mı rahatsız ediyor birtakım karanlık entelleri?
Atatürk’ü küçültmeye çalışanlar, onun kazandığı askeri ve siyasi zaferlerinden, uluslararası başarılarından da mı utanmıyor?
Atatürk, ümmeti millet yaptı.
Atatürk’ün ışığıyla Türk insanı karanlıktan çıkıp, aydınlığa kavuştu.
O ışık hiçbir zaman sönmeyecek!

Rahmi TURAN
HÜRRİYET

Arama Terimleri:

Benzer Başlıklar

Yol Göstericimiz: Mustafa Kemal

Kemalist Gençler — Sat, 03 Dec 2011 18:13:32 +0000

Yaşamını halkımızın ulus olma bilincine, gönencine ve mutluluğuna adayan büyük kurtarıcımız Atatürk’e yönelik acımasız saldırıların yoğunlaştığı bugünlerde bilge insan Vedat Günyol’un “İlerlemeyi Durduramazsınız” başlıklı denemesindeki sözlerini anımsadım.

“Sorarım yurtseverliği tekellerinde tutanlara, madem Türkiye’yi seviyorsunuz (!) neden Türk köylüsünün okuyup aydınlanmasını istemiyorsunuz. Köy Enstitülerini kötülüyor, yurdun dört bir yanını Kuran kurslarıyla donatıp Anadolu’ya el altından, içi hurafe dolu yüzbinlerce kitap yollayanların karşısına çıkmıyorsunuz.”

Vedat Günyol’un 1976 yılında yazdığı bu sözler günümüzün kimi gerçeklerini yansıtmıyor mu?

Atatürk’ü aşağılamanın, aydınlanma devrimini hiçe saymanın geçer akçe sayıldığı günümüzde, ne acıdır ki ulus bilincinden ve duyarlılıktan yoksun, çıkar peşinde koşan kimileri televizyonlarda ve basın organlarında ulu önderi en ağır sözcüklerle karalamaya devam ederken “keyifli yaşama” alışmış, kılını kıpırdatmayan sözde aydınların duyarsızlığını halkımız ibretle izliyor. Vefasızlığın, nankörlüğün böylesi görülmemiştir.

Bağnazlığın doruk noktasına ulaştığı günümüzde karşıdevrimci güçler ve onlarla birlikte olan “yeni mandacılar” Cumhuriyetin kazanımlarını hiçe sayarak hedeflerine doğru hızla ilerliyorlar.

Uygarlığın, aydınlanmanın simgesi Mustafa Kemal’e tutkun, onun devrimlerine yürekten bağlı bir dost, babasının Kurtuluş Savaşı’yla ilgili anısını şöyle anlatmıştı:

“Babam Hatay’ın bağımsızlığı için Fransızlara karşı savaşırken yokluk nedeniyle tüm Kuvayı Milliyeciler gibi un değirmenlerine girip un kırıntılarını yalayarak açlığını giderirmiş.”

Ulusumuz, tek yol göstericisinin Mustafa Kemal olduğunu anladığı gün kurtuluşa adım atmış olacak.

Yaşamını özgürlüğe, demokrasiye adayan, direncin anıtı, aydınlanma devriminin bilgesi Server Tanilli’yi yitirmenin derin üzüntüsünü yaşıyoruz. Hepimizin başı sağ olsun.

Daver DARENDE

Arama Terimleri:

Benzer Başlıklar

Kaderimizi Tayin Eden Adam

Kemalist Gençler — Fri, 11 Nov 2011 12:32:41 +0000

Gazi Mustafa Kemal Atatürk öleli 73 yıl olmuş. Onun “altın yıllarını” yaşamış bizler hiç ölmeyeceğine inanırdık… Ağır hastalığı ve o sıra yayınlanan sağlık raporları mukadder sonun habercisi olmuştu; ama gene “O ölmez” diyorduk.

Öldüğünü 10 Kasım 1938 sabahı Robert Kolej’in yemekhanesinde, Musevi bir arkadaşımızın “Babamız öldü” diye hıçkırarak ağlamasıyla öğrendik. Hepimiz babasız kalmıştık!.. Artık her şey Türkler için de, bütün dünya için de eskisi gibi olmayacaktı. Atatürk’ün ölümüyle sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada bir devir kapanmıştı.

Ailemiz için de artık başka bir dönem başlıyordu. O gün, anam Koleje beni teselliye geldi. Birbirimize sarılarak yarıya indirilmiş bayrağımıza bakarak ağladık. Anam da Ankara’da Mustafa Kemal’in çevresinde bulunmuştu; ama asıl, babam Kılıç Ali, Ona,1919’da Sivas’da katıldıktan sonra 10 Kasım 1938 sabahına kadar ailesini, çocuklarını ihmal etmek pahasına, yanından ayrılmamış, canını siper etmişti. Tıpkı kardeş çocuğu, Yaveri Muzaffer gibi. Ben Atatürk’ü ve Atatürk sevmeyi babamdan ve amcamdan öğrendim; âdeta bir aieleydik… Babam aile sorunlarında onun tavsiyelerini dinler, Atatürk de bizim okul durumlarımızla yakından ilgilenirdi.

Babam da, amcam da Atatürk öldükten sonra eskisi gibi olamadılar; yıllarca yasını tuttular. Babam her 10 Kasım’da Atatürk’ün son anlarını, “Saat kaç?” sorusuna cevap vermesini ve son defa ellerini tutuşunu yaşadı!

***

Evet ben Mustafa Kemal ile doğdum. Çocukluğum onun altın yıllarında, gençliğim de onun son yılında geçti… Onu yakından görmüş olmak, “Gel buraya çocuk” veya “Demir” diye yanına çağrdıktan sonra ekseriya tarihten imtihan etmesi ve güreştirmesi hayatta mazhar olduğum en büyük hatıralar ve mutluluklardır! Ama, sadece ben değil, bizim artık nesli tükenmekte olan Atatürk döneminde yaşamış olanlar!’

***

Ben bugün Atatürk konusunda bazıları gibi beylik ve âdet yerini bulsun diye konuşacak-yazacak değilim. Onun büyüklüğünü anlatmaya gücüm yetmez. Framsız yazarı Benoit Michele’in dediği gibi: Atatürk’ün yaptıklarının bir tanesi başaran, Dünya çapında “Büyük” olurdu.
Ve Amerikalı gazeteci Cleremce Kç Sterit’in dediği gibi Atatürk “Türklerin kaderini tayin etti… Mâkûs talihimizi yendi.”

***

Fakat Atatürk’ü hiç sevmedikleri, özümsemedikleri halde, bu sabah Anıtkabir’inde, Onun huzurunda “sap gibi” duranların içlerinden ne geçirdiklerini çok iyi biliyorum… Cunhuriyetini, Anıtkabir’i kabiri ile birlikte nasıl yıkarız diye tasarılar yapıyorlardır!..

***

Atatürk öldükten sonra uzun süre matem tuttuk; matemı uzun sürdü. Her 10 Kasım’da çoğu yasak savma kabilinden beylik sözler söylendi; yazıldı….Ama artık matem bitti.. Artık Atatürk yaşadı diye bayram etmemizin zamanı…
Fakat bayram etmeyecekler de var. O: onlar şimdi kıyısından köşesinden Atatürk’ü ve eserlerini yıkmaya çalışıyorlar… Yıllar geçtikçe sayıları artacak, neler söyleyecekler ve yazacaklar?..
Hatta belki de 10 Kasım sabahları saat dokuzu beş geçe sirenler çalmayacak… Fakat her halde millet onu unutmayacak…
Atatürkçüler, Cumhuriyeti emanet ettiği gençler; bugün Ona ve eserlerine sahip çıkmalı; antlarını tekrarlamalıdırlar. Ben inanırım ki, Atatürk Türkiye için parlayan bir yıldızdı… O yıldızı ve ateşini söndürmeyin…

***

Atatürk’ün her alanda ve her konuda vecizeleri var… Ama bence ikisi önde gelir: “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir”. “Milletimizi çağdaş medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız” ve “Ne mutlu Türküm diyene”…
Onunla konuşan Amerıkalı gazeteci Dorothy Thomson bana ve rahmetli Abdi İpekçi’ye anlatmıştı: Mustafa Kemal’e sormuş: “Size diktatör” diyorlar; doğru mu?.. Mustafa Kemal gülümsemiş: “Madam, demiş, ben diktatör olsaydım siz bana bu soruyu sorabilir miydiniz?..” Ama hemen devam etmiş: “Evet ben bir diktatörüm; milletime çağdaşlığı dikte ediyorum…”

***

Bu yazı belki de benim son “10 Kasım” yazımdır. Evet Mustafa Kemal ile doğdum, Atatürk ile büyüdüm ve yaşadım. Onunla ölmek isterim. Fakat Namık Kemal’in dediği gibi: “Ölürsem görmeden millette ümmid ettiğim feyzi/Yazılsın seng-i kabrime vatan mahzun, ben mahzun”

Altemur KILIÇ

Arama Terimleri:

Benzer Başlıklar

Türk halkı Ata’sına koştu

Kemalist Gençler — Thu, 10 Nov 2011 20:01:04 +0000

Büyük Önder’in ebediyete intikalinin 73. yıldönümünde Anıtkabir’i 181 bin 64 kişi ziyaret etti.

Genelkurmay Başkanlığı’ndan alınan bilgiye göre, Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün ölümünün 73. yıl dönümü olan bu 10 Kasım’da Türk halkı Ata’sını yalnız bırakmadı. Gün içerisinde Anıtkabir’i 921′i yabancı, 180 bin 143′ü ise yerli olmak üzere toplam 181 bin 64 kişi ziyaret etti. Kurban Bayramı’nın da içinde yer aldığı Kasım ayında 10 günlük süre içerisinde ise Anıtkabir’i ziyaret edenlerin sayısı 282 bin 240′a ulaştı.

Cumhuriyet

Arama Terimleri:

Benzer Başlıklar

Atatürk’e Saldırmak, Cumhuriyet’e Saldırmak Demektir!

Kemalist Gençler — Thu, 10 Nov 2011 09:31:58 +0000

Feodal toplumdan kapitalist topluma geçiş, kapitalist toplumdan sosyalist topluma geçiş devrimle olur.

Yurdumuzda da hilâfet ve saltanat toplumundan cumhuriyet toplumuna geçiş devrimle gerçekleşmiştir.

1923 Devrimi, tarihimizin önemli bir dönüm noktası, bir kilometre taşıdır.

İkinci cumhuriyetçiler, işbirlikçi neoliberaller, siyasal İslamcılar ve etnik bölücüler Mustafa Kemal’i ulusal kurtuluşçu, antiemperyalist saymasalar da o, tüm dünyanın örnek aldığı yüce bir devrimcidir. Hem de teori ve pratiği en güzel bir biçimde kaynaştırıp bütünleştirerek yaşama geçiren bir devrim ustasıdır.

Sömürgeciliğe karşı kurtuluş savaşlarını yeryüzünde başlatan ilk komutandır.

Yakup Kadri Karaosmanoğlu, 10 Ekim 1962 günü, Robert Koleji Mühendislik Mektebi, Öğrenci Birliğinde şu konuşmayı yapmıştı:

“…Etrafı bir demir çemberle kuşatılmış viran ve perişan bir ülkede, yüzyıllardan beri durmadan kovalanan, durmadan tekmelenen yılgın ve avare bir sürünün arasında, içeriden dışarıdan, sövüle sayıla, itile kakıla ve o yara, o milli gurur yarası bağrımızın içinde damla damla kanayarak sürünmek, sürünmek… İşte bizim neslin dünya realitelerine ilk temasından olgunluk çağına ayak basıncaya kadar geçirdiği ömür bu olmuştur.

Atatürk de bu nesildendi ve dışarının zorbalığına, içerinin zilletine (aşağılanma) karşılık isyan bayrağını açtığı güne kadar bu acı hayat şartları içinde didinerek, çırpınarak yaşamıştır…”

Bu aşağılanmayı, ezikliği yüreğinin derinliklerinde duyan Mustafa Kemal, daha öğrencilik yıllarında kurtuluş yollarını aramaya başladı. Planlar yaptı. Askerlik yaşamında, “Dışarının zorbalığına, içerinin zilletine karşı isyan bayrağını” “ya istiklal, ya ölüm” parolası ile birlikte açtı. Bu inançla yola çıktı. Onun tek hedefi ülkesini bağımsızlığa kavuşturmaktı. “Bağımsızlık benim karakterimdir” demişti.

Onun ölümünden sonra, ona en büyük ihanet, dış politikada yapıldı. Mandacılık hastalığından kendilerini kurtaramayan Batı hayranı işbirlikçiler, bağımsızlığımızdan ödünler vererek, ülkeyi adım adım yarı bağımlı bir duruma getirdiler. Atatürk’ün başı dik, onurlu, “İstiklal-i Tam” (tam bağımsız) politikasını terk ettiler.

Bunun ilk belirtileri İnönü döneminde ortaya çıktı. Atatürk’ün etkin görev vermediği, kızağa çektiği kişiler “İade-i itibar” (itibar iadesi), “uzlaşma, kaynaşma” bahanesi ile (bugün olduğu gibi) önemli mevkilere getirildi. Örneğin, İstiklal Mahkemesinin hakkında mahkûmiyet kararı bulunan Rauf Orbay 22 Ekim 1939’daki ara seçimlerde milletvekili yapıldı. Ama Mustafa Kemal’in yakın çevresinden olan Cevat Abbas Gürer, Tevfik Rüştü Aras, Şükrü Kaya, Kılıç Ali, Hüsrev Gerede, Naşit Hakkı Uluğ ve birçoklarına ise hiç görev verilmedi. O sıralar el üstünde tutulan Amerikan yanlısı Halide Edip Adıvar ve Ali Fuat Cebesoy’un Bayar’larla, Menderes’lerle birlikte DP listesinden Meclise girmeleri ise gerçekleri tüm açıklığı ile ortaya koymaktadır.

Bu değişimle birlikte, Atatürk’ün, gözünün bebeği gibi koruduğu bağımsızlık ilkesi yara aldı. 12 Temmuz 1947 yılında ilk Türk Amerikan ikili antlaşması yapıldı. Bu antlaşma çerçevesinde ABD, Türkiye’ye askeri yardım yapmaya başladı. 1951 yılından sonra bu ilişkiler “Ortak Savunma Programı” adı altında yürütüldü. Daha sonra da DP, CHP oyları ile ülkemiz NATO’ya katıldı. Böylece Türkiye ”Küçük Amerika(!)” sürecine girmiş oldu.

Oysa Mustafa Kemal Atatürk ölünceye dek Batılı ittifaklardan uzak durmuştu.

Bu yeni siyasal ilişkilerden sonra emperyalizme teslimiyetçilik dönemi yeniden hortladı ve Atatürk’ün “Kendi gücüne dayanarak kalkınmayı gerçekleştirme” yöntemi bir kenara atıldı. Gidiş o gidiş…

1950’lerden günümüze değin siyasal iktidarlar “emperyalizm” sözcüğünü ağızlarına almadılar. Onunla dostça geçindiler. Sanki ülkemizde bir “Kurtuluş Savaşı” hiç yaşanmamıştı. Sanki Batılı emperyalistler yurdumuzu hiç işgal etmemişlerdi.

Yeni dış politikanın rüzgârıyla Menderes hükümeti, Cezayir’in “bağımsızlık mücadelesine bile karşı çıkmış, ABD’nin yanında Kore Savaşına katılmıştı. Daha sonraları ise bu emperyalizm yanlısı tavırları nedeni ile Türkiye, (Bugün olduğu gibi)Üçüncü Dünya ülkeleri arasında değer yitirmiş, Kıbrıs sorununda onu yalnız bırakmışlardı.

Bu siyasal işbirlikçi gelenek, AKP döneminde tüm hızıyla sürdürüldü. İktidar ABD’nin Irak, Afganistan, Libya işgallerini alkışladı. Onun “stratejik ortağı” oldu. Atatürk’ün “mazlum ülkelerle dayanışma” politikasını terk etti.

Bugün, dış politikamız tümüyle ABD, AB yanlısı politik bir çizgide yürütülmektedir. Siyasal bağımsızlığımız ipotek altına alınmıştır. Yönetim acz içerisindedir, çaresizdir. Kapalı kapılar arkasında terörist çapulcularla ülkeyi bölme planları yapmaktadır.

1950’lerde başlayan bu karşı devrim süreci, günümüzde de tüm hızıyla sürmektedir. Yine o yıllardan ülkemize miras kalan emperyalizme hizmet, işbirlikçilik, AKP iktidarında, emir kulluğuna, kurşun askerliğe dönüşmüştür. Osmanlının son dönemlerinde olduğu gibi, ipin ucu emperyalizmin eline geçmiştir.

Şu artık tartışılmaz bir gerçektir ki, böyle kozmopolit, yoz ortamlarda ihanet ustası hainler, yalakalar, işbirlikçiler hızla çoğalırlar. Yerli ve yabancı efendilerine hizmet etmek, yaranmak, köşe kapmak, kese doldurmak için çeşitli soytarılıklar yaparlar. Ulusal liderlere ve kültürel değerlere saldırırlar. Çağ açmış, çağ kapamış, insanlığa hizmet etmiş öncüleri kötülerler, küçümserler, yargılamaya kalkarlar.

Kimdir bunlar?

Bunlar, Atatürk’ten rahatsız olanlardır… Yani,

a-Din devleti kurmak isteyenler, b-Emperyalistler, c-Etnik bölücüler, d-Emperyalizmin gönüllü savunucuları neoliberaller, liboşlar, İkinci Cumhuriyetçiler…

İçinde yaşadığımız bugünkü ihanet ortamında, Atatürk’ün tırnağı bile olamayacak iki paralık kişiler onu şimdi “diktatörlükle” suçluyorlar. Türkiye Cumhuriyetine saldırıyorlar. Şeriatçılara arka çıkıyorlar.

Bunlar, kökleri Özal’lı yıllara değin uzanan yeni yetme bir işbirlikçi liberal aydın sürüsüdür.“Neoliberal” ya da “liboş” diye adlandırdığımız bu yeni takım, AKP’nin iktidarı ele geçirmesinden sonra iyice etkin bir konuma geçti… Basında, televizyonlarda, toplantılarda, siyasi kuruluşlarda çok sık görülmeye başladılar. O kadar çoğaldılar ki hangi yana baksan, hangi taşı kaldırsan altından bu yeni mandacılar çıkıyor. Soygundan, talandan pay almak isteyen politikacı, iş adamı, gazeteci, profesör ve solcu eskisi bu takımın içerisine demir attı.

Bunların arasında 1960’lı – 70’li yılların “keskin devrimcileri” de var.

Yol göstericileri, kılavuzları ise emperyalizmin tescilli teorisyenleri… Fuller’ler, Eric Edelman’lar… vb.

Recep Tayyip Erdoğan’dan icazetli (onaylı), demokrasi, özgürlük âşıklarına (!) şimdi soruyorum:“Yüzyılın en büyük nitelikli dolandırıcılık” davası olarak Alman basınının tüm dünyaya tanıttığı“Deniz Feneri”nin sanıkları 3 ay gibi kısa bir sürede serbest bırakılırken; delilsiz, kanıtsız, suçsuz günahsız kişilerin 4 yıldan beri, dört duvar arasında alıkonulması diktatörlüğün, faşizmin Allah’ı değil midir?

Peki, Deniz Feneri savcılarının görevden uzaklaştırılmasını nasıl değerlendiriyorsunuz? Ya Hükümetin aylardan beri TBMM’sini saf dışı ederek, ülkeyi kararnamelerle yönetmesini…

Ey demokrasi ve özgürlük tutkunları (!), ey Atatürk’ün yeminli düşmanları, neden bu konularda tek sözcük söylemiyorsunuz? Neden söyleyemiyorsunuz.

Nereye kaçtı diliniz?

Sizin demokrasi, insan hakları, özgürlük, adalet (!) duygularınız Atatürk’e gelince mi şahlanıyor ancak?

Ali Eralp
İLK KURŞUN

Arama Terimleri:

Benzer Başlıklar