Türkiye’nin ne hallere sokulduğunu görmek istemeyen körlere; Diyarbakır’a bakmalarını tavsiye ediyoruz. Burada; 1925 ylılında Türkiye Cumhuriyeti’ne silah çekip Doğu Anadolu’da bir Kürdistan devleti kurmak için başkaldıran Şeyh Sait ile yardakçıları yargılanmışlar ve asılmışlardı.

Şimdi bu isyancıları anmak için orada törenler düzenleniyor. İsyancıyı aklamaya çabalayanların içinde iktidar partisinin milletvekilleri de varmış…

Peki kimdir bu Şeyh Sait?

Kürtçüleri destekleyen Rus yazar Minorski’nin 1915′te görüştüğü bu adam; Rus ordusu ile işbirliği yapan bir hain idi.

1. İstanbul alındıktan sonra, Osmanlı yönetiminde, devletin en yüksek yürütme organları Türk’e kapalı tutulmuş, devlet adamlarının yetiştirldiği Enderun okullarına Türkler alınmamışlardır.

- Geçmiş yüzyılda Jön Türkler’in kendilerine bilinçli olarak Türk demelerinden önce, Türk kelimesinin ”geri kalmış köylü” anlamında kullanıldığını okumuştum.

- 1912 yılında Sebilürreşat dergisinde çıkan bir yazıda ”Türk” kelimesinin kullanılması, dinsizlik, kafirlik sayılıyordu. ”Türk hükümeti”, ”Türk Ordusu”, ”Türk ülkesi” deyimlerinin Osmanlı halkı üzerinde rahatsızlık yarattığı biliniyordu.

Kitap satırları anlatıyor…

“Darağacında sallanırken, idamı seyreden bir kadın hayretle yanındakilere soruyor;

-İpi kopmadı!.. Hani kerameti!!?”

Öyle inandırılmışlardı ki; Şeyh Said mübarekti ve asılacağı zaman çok şiddetli zelzele olacaktı!..
Yöre insanı cahil bırakılmıştı, işte bu Şeyh Said ve öteki egemen bezirganlar, din-aşiret ağaları tarafından köleleştirilmişlerdi ki; saltanatlarına payanda olsunlar diye!..

Ne zelzele, ne başka bir keramet olmadı tabii ve ipe çekildi…